Hollandse handelsgeest levert niet alleen maar tevreden gezichten op…

‘Kom’, zegt Syntax. ‘Het is tijd om naar huis te gaan’. Stil loop Kodjo naast hem over pleinen en bruggen, langs grachten en door stegen. En op de een of andere manier begint Syntax zich ondanks alles toch een beetje thuis te voelen in dit vreemde moederland. Ondanks de nieuwsgierige blikken, het bij tijd en wile vijandige staren, de naakte waarheid op de foto’s, de blankheid van de wassen beelden, groeit het besef dat hij niets te verbergen heeft, niets om zich voor te schamen. Hij is wie hij is: Syntax Bosselman, voormalig slaaf, Surinamer, timmerman, zestig jaar, een beetje grijs, avonturier… (p.147).

Bron
Veerkracht 16-3, 2019